Wednesday, June 23, 2010

மஞ்சள் தடவிய மரணப் பத்திரிக்கை.
உன் மௌனம் பாய்ந்து
சிதைந்து போன
என் இதயத்தின் துணுக்குகளை
சேகரித்துக் கொண்டே கேட்கிறேன்.

அதற்க்கு முன்
உன் நாசியினில் ஓர்
கைக்குட்டையை கட்டிக் கொள்.

ஏனெனில்
உன்னால் காயம் பட்ட
என் சுவாசப் பைகளிலிருந்து
இரத்தத்தின் வாடை வீசக் கூடும்.

*
என்ன பிழை கண்டாய்
என் காதலில் !

நீ இந்த செடியை
வேரோடு பிடுங்கி
விளையாட வந்த சிறுமி எனத் தெரிந்தும்
உன்னை நேசிக்கக் துவங்கினேனே
அந்த துணிவில் குறை கண்டாயா ?

உன்னை கன்னங்களில் முத்தமிட்டால்
களங்கமாய் நினைப்பாயோவென
கவிதைகளில் முத்தமிட்டேனே
அந்த தீண்டலில் குறை கண்டாயா ?

கூட்டுப்புழுவாய் கிடந்த உன் இரவுகலேடுத்து
வண்ணத்துப் பூச்சிகளாக்கி தந்தேனே.
அந்த ஜீவனில் குறை கண்டாயா ?

இவை எதுவும் இல்லையெனில்
என் கள்ளமில்லா வெள்ளை வானில்
வேறென்ன கருப்பு பள்ளத்தாக்கு.

*
புரிய வில்லை தோழி
உனக்கு புரியவில்லை.

சலனமற்று நீ நீட்டும்
இந்த உன் மன ஓலை
உறையிடப்பட்ட எனது கல்லறை
என்பதுனக்கு புரியவில்லை.

நடுங்கும் விரலோடு
மெல்ல மயானத்தின் கதவுகள் திறக்கிறேன்.

அங்கே அச்சிடப்பட்டிருக்கிறது
என் மரணத்தின் தேதி.

*
நரமாமிசம் தின்னும்
இந்த செவிட்டு உலகின் பிடியிலிருந்து
என்னை ரட்சிக்கும் பொருட்டு
நம் நிறை மாத சிசுவை
இரையிடுகிறேன் என்கிறாய்.

நீரிலிருந்து ஈரம் கழித்த பின்
பாவி ! மிச்சமென்னடி
இன்னும் மிச்சம்.

ஒற்றை சிறகை இழந்த பறவை
முறிந்த கிளையில் அமர்ந்து
உறைந்த முகாரியை
எத்தனை காலம் இசைக்க முடியுமென
எண்ணித் துணிந்தாயா இக் கர்மம்.

இதோ -
துடிக்க துடிக்க
என் காதலை புசிக்கிறது பார்
உன் பெரு மௌனம்.

*
இக் கவிதையின் இறுதி ஊர்வலத்தில்,
எதிரொலிக்கும் பறையோசையில்
உனக்காக நான் விட்டு போவது
ஒற்றை குறிப்பை மட்டும்தான் தோழி.

என் தீர்ப்பின் முற்றுப் புள்ளியில்
நீ ஒடித்த பேனா முனையின் சப்தத்தோடு
உன் இமையிலிருந்து
ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர்
எனக்காக முறியுமெனில்
உன்னை மன்னித்ததின் அடையாளமாய்
எரியும் என் சிதையிலிருந்து
பிறண்டு விழும் ஓர் விறகு.

Thanks to http://kkamalesh.blogspot.com/2010/06/blog-post_23.html

1 comment:

Brinda said...

nice one...resharing it on my blog